Do 11 marca potrwają konsultacje rozporządzenia ws planu ochrony dla Wigierskiego Parku Narodowego.

Projekt planu ochrony dostępny jest tutaj.

wyciety dąb z pachnicą w Wigierskim PN

Z projektu planu ochrony wynika, że park ma zamiar nadal zarabiać na wycince drzew i kontynuować polowania na dziki i jelenie. Wśród „działań ochronnych” zaplanowano na rozległych obszarach grądów i borów – czyszczenia i trzebieże.

W borach przewidziano trzebieże późne w /…/ celu utrzymanie stabilności i różnorodności gatunkowej drzewostanów oraz uzyskanie zróżnicowania przestrzennego drzewostanu, tak aby ten wchodząc w ostatnie fazy rozwojowe był jak najbardziej zbliżony do lasu naturalnego/…/. Tylko pewna, bliżej nieokreślona część wyciętych drzew ma być pozostawiona na gruncie do naturalnego rozkładu.

 

Przewidziano również ograniczenie liczebności (odstrzał redukcyjny) ssaków roślinożernych (jeleń, sarna, dzik) nie zwracając uwagi na fakt, że zwierzęta te stanowią podstawę bazy żerowej dużych drapieżników a dzik pełni szereg pożytecznych funkcję w ekosystemach leśnych:

– urozmaicanie przestrzennej struktury lasu i spulchnianie gleby, które ma pozytywny wpływ na naturalne odnawianie się lasu,

– konsumpcja padliny[i], co wpływa na podniesienie stanu sanitarnego lasu,

– rozsiewanie nasion i rozprzestrzenianie pędów roślin, w tym także i tych rzadkich i chronionych[ii], [iii], [iv] ,[v] ,[vi], [vii] ,[viii], [ix], [x], [xi]

–  tępienie szkodników w drzewostanach jak pędraki[xii], [xiii], [xiv] czy licznie rozmnażające się gryzonie;

– tworzenie żerowisk dla ginących gatunków ptaków,[xv]. Sami leśnicy często podkreślają pozytywne aspekty aktywności dzików[xvi].

 

Polowania na obszarze wigierskiego Parku Narodowego są bardzo kontrowersyjne, zwłaszcza w kontekście ostatniego skłusowania wilka na granicy parku.

 

Autorzy planu ochrony z niewiadomych powodów nie uwzględnili danych z opracowania o chrząszczach saproksylicznych z Wigierskiego Parku Narodowego autorstwa mgr Adama Bohdana i dr Karola Komosinskiego, którzy ujawnili na obszarze parku stanowiska gatunków związanych z martwymi i dziuplastymi drzewami – zgniotka cynobrowego i pachnicy dębowej.  Niektóre stanowiska były potwierdzane również przez pracowników Wigierskiego Parku Narodowego, a dyrektor parku pismem (OPIK 44-19 /2014) z dn.19 listopada 2014 stwierdził, że przekazane dane wzbogacają dane o przyrodzie parku i zostanie o nie uzupełniony Standardowy Formularz Danych obszaru Natura 2000.

 

Zignorowanie danych jest tym bardziej niezrozumiałe, ponieważ  3 października 2014 Pracownicy parku potwierdzili fakt wycięcia i pofragmentowania starych dębów z granicznikiem płucnikiem i pachnicą dębową w obrębie parku o czym zostali powiadomieni przez przedstawicieli Pracowni. Brak ewidencji i adekwatnej ochrony stanowisk chrząszczy saproksylicznych w kontekście planowanego pozyskania drewna uprawdopodabnia kolejne przypadki niszczenia stanowisk gatunków chronionych.

 

[i] Genov P. 1981. Food composition of Wild boar in North Eastern and Western Poland. Acta Theriologica.Vol 26

[ii] Biały K. 1996 – The effect of boar (Sus scrofa) rooting on the distribution of organic matter in soil profiles and the development of wood anemone (Anemone nemoosa L.) in the oak-hornbeam stand (Tilio-Carpinetum) in the Bialowieza Primeval Forest – Folia Forestalia Polonica 38: 77–88.

[iii] Bratton S.P. 1974 – The effect of the European wild boar (Sus scrofa) on the high-elevation vernal flora in Great Smoky Mountains National Park – Bull. Torrey Botanical Club 101: 198–206.

[iv] Bratton S.P. 1975 – The effect of the European wild boar, Sus scrofa, on gray beech forest in the Great Smoky Mountains – Ecology 56: 1356–1366.

[v] Bober J. 2004 – Biologia geofitów w runie grądu niskiego permanentnie buchtowanego przez dziki. Warszawa, Białowieża.

[vi] Ickes K., Dewalt S.J., Appanah S. 2001 – Effects of native pigs (Sus scrofa) on woody understorey vegetation in a Malaysian lowland rain forest – Journal of Tropical Ecology 17: 191–206.

[vii] Dovrat G., Perevolotsky A., Ne’eman G. 2012 – Wild boars as seed dispersal agents of exotic plants from agricultural lands to conservation areas – Journal of Arid Environments 78: 49–54.

[viii] Heinken T., Schmidt M., Von Oheimb G., Kriebitzsch W.U., Ellenberg H. 2006 – Soil seed banks near rubbing trees indicate dispersal of plant species into forests by wild boar – Basic and Applied Ecology 7: 31–44.

[ix] Huff M.H. 1977 – The effect of the European wild boar (Sus scrofa) on the woody vegetation of the gray beech forest in the Great Smoky Mountains – U.S. Natlional Park Services Management 18: 63.

[x] Sondej I., Jaroszewicz B. 2010 – Konsekwencje aktywności dzików (Sus scrofa) dla roślin – Wiadomości ekologiczne 56: 3–11.

[xi] Barrios Garcia Moar, Maria Noelia, „Multi-level impacts of introduced wild boar on Patagonian ecosystems. PhD            diss., University of Tennessee, 2012.

[xii] PGLP.2012. Instrukcja ochrony lasu

[xiii] http://www.narol.krosno.lasy.gov.pl/widget/aktualnosci/-/asset_publisher/4r1U/content/zwalczanie-pedrakow-                chrabaszczy/maximized#.VNgFXPmG98E

[xiv] Malinowski H.2010. Opracowanie integrowanej metody ochrony lasu przed szkodnikami korzeni

drzew i krzewów. Forma opracowania: Sprawozdanie końcowe Nr tematu: BLP – 297. Instytut Badawczy Leśnictwa.

[xv] Korniluk M.2015. Znaczenie buchtowisk dzika Sus scrofa w kształtowaniu żerowisk dubelta Gallinago media      [manuskrypt].

[xvi] http://www.narol.krosno.lasy.gov.pl/widget/aktualnosci/-/asset_publisher/4r1U/content/zwalczanie-pedrakow-                chrabaszczy/maximized#.VNgFXPmG98E